CHARAKTERYSTYKA KATEDRY - Katedra Konstrukcji Budowlanych

Idź do spisu treści

Menu główne

CHARAKTERYSTYKA KATEDRY

O KATEDRZE

CHARAKTERYSTYKA KATEDRY KONSTRUKCJI BUDOWLANYCH

Katedra Konstrukcji Budowlanych w obecnym kształcie wyodrębniła się w 1994 roku z Instytutu Konstrukcji Budowlanych w wyniku reorganizacji, mającej źródło w nieco wcześniejszych przemianach społeczno-politycznych. Jednak początki Katedry są znacznie wcześniejsze i sięgają czasu utworzenia Politechniki Śląskiej. Zmiany organizacyjne prowadzące do powstania Katedry Konstrukcji Budowlanych przedstawia poniższy schemat.



Katedra Konstrukcji Budowlanych swój rodowód wywodzi z dwóch powstałych w roku 1945 katedr Budownictwa Żelbetonowego (Żelbetowego od roku 1953) i Budownictwa Stalowego. Katedry te rozpoczęły działalność wraz z powołaniem Wydziału Inżynieryjno-Budowlanego, jednego z czterech wydziałów tworzonej po wojnie Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Kierownikiem Katedry Budownictwa Żelbetonowego był prof. dr inż. Stefan Kaufman, natomiast Budownictwa Stalowego – prof. dr hab. inż. Franciszek Wasilkowski.
Katedry te na początku liczyły po kilku pracowników naukowo-dydaktycznych, a główny kierunek działalności naukowej koncentrował się na analitycznych pracach liderów – teorii konstrukcji sprężonych oraz zabezpieczeniu budowli na terenach górniczych. Po przejściu na emeryturę Profesora S. Kaufmana w roku 1964 kierownictwo Katedry Budownictwa Żelbetowego objął prof. dr hab. inż. Wilhelm Król oraz z podobnych powodów kierownikiem Katedry Budownictwa Stalowego został w roku 1968 prof. dr hab. inż. Jerzy Niewiadomski. W Katedrze Konstrukcji Żelbetowych, w której utworzono także Zakład Konstrukcji Sprężonych pod kierunkiem prof. dra hab. inż. Jakuba Mamesa, nastąpiło pewne przeprofilowanie naukowej działalności w kierunku budownictwa żelbetowego na terenach górniczych i budownictwa przemysłowego. Jednocześnie zaczęto rozwijać doświadczalne badania na elementach z betonu lekkiego i na modelach gipsowych. W Katedrze Budownictwa Stalowego zajęto się zagadnieniami zabezpieczania hal stalowych na terenach górniczych oraz chłodniami kominowymi.

Z końcem roku 1968, który był bardzo „bogaty” w społeczno-polityczne wydarzenia na uczelniach w Polsce, miała miejsce nowelizacja ustawy o szkolnictwie wyższym. W zasadniczy sposób zmieniała ona dotychczasowe zasady wewnętrznej organizacji uczelni, polegające w ogólności na połączeniu samodzielnych katedr w strukturę instytutową. W pierwszym etapie dostosowania organizacyjnej struktury do wymagań ustawy, w roku 1969, w miejsce 18 działających na Wydziale Budownictwa i Architektury katedr utworzono 5 nowych, przy czym jedną z nich była Katedra Konstrukcji Budowlanych, kierowana przez Profesora W. Króla. Powstała ona z połączenia katedr: Budownictwa Żelbetowego, Budownictwa Stalowego, Budowli Przemysłowych oraz Budowli Komunalnych z Wydziału Inżynierii Sanitarnej. W drugim etapie, w roku 1971, z połączenia Katedry Konstrukcji Budowlanej z Katedrą Teorii Konstrukcji powstał Instytut Konstrukcji Budowlanych, w którym zamiast katedr występowały zespoły dydaktyczne. Zespół Konstrukcji Betonowych był kierowany przez Profesora W. Króla, po jego śmierci przez doc. dra inż. Zdzisława Sulimowskiego, a następnie od roku 1981 przez prof. dra hab. inż. Włodzimierza Starosolskiego. Zespół Konstrukcji Metalowych prowadził prof. dr hab. inż. Jerzy Niewiadomski. Instytut z chwilą powstania liczył 14 profesorów i docentów.

Te reorganizacje wyzwoliły znaczne emocje w środowisku akademickim. Wiele osób, w tym także niezwykle zasłużonych profesorów pozbawiono funkcji kierowniczych. W szeregu wypadkach na stanowiska kierownicze instytutów powoływano profesorów i docentów, którzy tytuły naukowe i nominacje otrzymali w latach 1968 - 1969.

W roku 1984 w miejsce zespołów wprowadzono w Instytucie zakłady, przy czym kierownikiem Zakładu Konstrukcji Betonowych został Profesor W. Starosolski.
W ciągu 23 lat istnienia Instytutu w zakładach Konstrukcji Betonowych i Konstrukcji Metalowych, oprócz prac o charakterze ekspertyz, opinii i oceny różnych obiektów budowlanych prowadzono obszerne i różnorodne prace naukowe, do których można zakwalifikować:
1. Badania materiałów, elementów i konstrukcji żelbetowych, a w tym:
 • żelbetowych stropów dużych rozpiętości,
 • nowych rozwiązań systemowych budownictwa mieszkaniowego,
 • prefabrykatów i ich połączeń w skali naturalnej.
2. Teoretyczne i doświadczalne analizy konstrukcji budowlanych, poddanych obciążeniom wynikających z górniczych deformacji podłoża.
3. Analizy i projektowanie nowoczesnych konstrukcji stalowych, takich jak:
 • chłodnie szkieletowe i cięgnowe,
 • maszty radiowo-telewizyjne,
 • przekrycia obiektów halowych dużych rozpiętości.

Zmiany organizacyjne, jakie następowały na Wydziale w latach 1991 - 1994, można łącznie nazwać procesem odchodzenia od struktury instytutowej. W miejsce Instytutu Konstrukcji Budowlanych, z dniem 1 września 1994 r. powołane zostały 4 katedry:
 • Inżynierii Budowlanej, utworzonej z połowy Zakładu Konstrukcji Betonowych,
 • Konstrukcji Budowlanych, utworzonej z Zakładu Konstrukcji Metalowych i pozostałej części Zakładu Konstrukcji Betonowych,
 • Teorii Konstrukcji Budowlanych,
 • Geotechniki.

Katedra Konstrukcji Budowlanych, której w latach 1994 - 2003 kierownikiem był Profesor W. Starosolski, składała się z 2 zakładów – Konstrukcji Budowlanych oraz Konstrukcji Metalowych. W roku 2003 po przejściu Profesora W. Starosolskiego na emeryturę kierownikiem Katedry został prof. dr hab. inż. Adam Zybura.

Ostatecznie, po wielokrotnych zmianach organizacyjnej struktury Politechniki Śląskiej i Wydziału Budownictwa oraz związanego z tym komasowaniem lub rozczłonowaniem jednostek organizacyjnych, zmianie ich nazw i składu, obecnie w Katedrze Konstrukcji Budowlanych znajdują się Zespół Konstrukcji Betonowych i Murowych kierowany przez Profesora A. Zyburę oraz Zespół Konstrukcji Metalowych kierowany przez dra hab. inż. Waltera Wuwera, prof. Pol. Śl.

Katedra zatrudnia 24 pracowników naukowo-dydaktycznych, w tym 2 osoby z tytułem profesora, 1 osobę ze stopniem doktora habilitowanego zatrudnioną na stanowisku profesora oraz 20 osób ze stopniem doktora. Ponadto w składzie osobowym Katedry jest 1 doktorant, 2 pracowników inżynieryjno-technicznych oraz 1 pracownik administracyjny. Trzynastu pracowników legitymuje się uprawnieniami do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, natomiast siedmiu jest rzeczoznawcami zgodnie z ustawą Prawo Budowlane.

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego